un-happymeal

Tama lang sayong maging barker, mukha ka kasing aso

2011-03-25T16:41:00.000+08:00

Ang kursong kinuha ko ay hinihiling na di lamang malugaw ang utak namin sa mga asignaturang nakapaloob sa curriculum nito, kundi nais rin nitong laspagin ang aming mga lakas at sagarin ang aming mga pasensya. Isang semester na ang nakalipas at patapos na rin ang ikalawang semester pero hindi pa rin ako nasasanay na ma-stress ng dahil sa pag-aaral. Petiks kasi akong tao. Hindi ako pala-aral, basta nalang akong papasok sa eskwelahan at iaasa kay batman ang mga seatworks at quizzes ko. Pero sa awa naman ng diyos, nakakapasa naman ako. Ang kaso, iba na ngayon. Hindi kasing dali ng elementarya at hayskul ang kolehiyo. Napipilitan tuloy akong magpanggap na masipag.

Tanghaling tapat nun, humahangos ako papasok ng unibersidad na pinag-aaralan ko. Hindi maganda ang araw ko kasi kakatapos ko lang mag-exam sa math of investment at wala akong nasagot. Naiinis ako kapag nangangamote ako sa exam, yung tipong kahit sa panghuhula eh nahihirapan ako. Isa pa, ang bigat-bigat ng dala kong laptop, walang kasing may gustong magdala kaya napilitan akong akuin ang resposibilidad para lang makaalis na kami. Sumasama talaga ang araw ko kapag may nangyayaring hindi ko kontrolado, lalo pa’t nagugutom ako. Mabalik tayo sa usapan. Ayun nga, naglalakad ako sa gilid ng kalsada tapos nakita kong nagpapatawid na yung traffic enforcer. Saktong sakto, kailangan kong magmadali—ang sabi ko sa sarili ko. Kapag kasi nagpahinto na yun, sa isang buwan na ulit sya susunod na magpapatawid. Maniwala uto-uto. Pero seryoso, matagal talaga. Hindi ko pa naman gusto yung naghihintay ng matagal habang unti-unting tinutusta ng matinding sikat ng araw yung balat ko.

Minsan kasi parang sa sobrang kainisan mo sa buhay naibubuntong at naibabaling mo yung galit sa ibang tao lalo na sa mga paharang-harang sa landas na tinatahak mo. Kaya nung dumaan ako at may biglang humarang na punyetang mabahong barker na sige lang ng sige sa pagtaas nya ng kamay nya sa pagtatawag ng pasahero—at hindi man lamang napansin na yung kilikili nyang amoy putok eh halos ingudngod na nya sa pagmumukha ko, biglang nagdilim yung paningin ko at hindi ko napigilan ang pagtaas ng altapresyon ko. EXCUSE ME NGA KUYA! Nagulat sya sa pasigaw na boses na nagmula sa may bandang kilikili nya, akala nya siguro eh napilitan na itong magsalita para magpabili ng deodorant. Napa-hala sya at sinabing masungit daw ako. Oo, masungit talaga ako. Habang tumatawid ako, humabol pa sya ng salita at sinabing mag-ingat daw ako sa pagtawid baka daw madulas ako. Ang bobo nya, di naman nilalampaso ang kalsada, kaya pano magiging madulas. PUTANG INA MO!!! Opo, walang kaabog-abog ko pong isinigaw ang mga katagang yan habang nasa gitna ako ng kalsada.

Putang ina mo rin. Bigla kong narinig yung mabahong barker na sinabing putang ina ko din daw. Hindi na ako nag-abalang pansinin pa sya kasi naisip ko, mas malutong naman yung pagkakasabi ko kaya ok lang.

Pagkatapos nung eksenang yun na ginawa ko, di na ulit ako dumaan ng gate 1.

Someday its gonna make sense

2010-03-26T21:57:00.000+08:00

Though it seems your sorrow never ends~
*kidlat, kulog*

Okay, okay. Titigil na nga eh. -___-

Ang apat tatlong taon nating pagsasama, hanggang dito nalang.

Saint Lorenzo Ruiz, Survivor Saint Peregrine, at Saint Thomas More…
Kung iisipin mo, halos tatlong taon rin yun, pero bakit ganun? Parang kulang, parang ang bilis.

Pero ganun talaga siguro kapag masaya ka, ganun kapag nag-eenjoy ka. Nakakalimutan mo na tumatakbo ang oras at lumilipas ang panahon. Magugulat ka nalang, tapos na pala.

Lahat ng bagay ay may hangganan. Kaya nga naimbento ang mga salitang ‘game over’ at ‘the end’ diba? Oo, masakit. Pero sa ayaw at sa gusto man natin, kailangan nating tanggapin na lahat ay nagwawakas.

At gustuhin ko man makasama pa kayo ng mas matagal, nasasaktan man ako sa tuwing naiisip kong hanggang dito nalang tayo, wala akong magawa. Wala akong magawa kundi ang magdrama na lamang dito, ibuhos lahat ng hinanakit ko dito sa walang kamuwang-muwang na blog na ‘to at hayaang may isang walang magawang nilalang ang pumatol at pagtiyagaang basahin ang blog entry na ito.

*buntong-hininga*

Thomanians, mamimiss ko talaga kayo. Sana mamiss nyo rin ako diba? Kawawa naman kasi ako kung hindi. Lagi nalang hindi nasusuklian yung pagmamahal na ibinibigay ko, pagod na pagod na ako. ‘Chos.

Sa maiksing panahon na nakasama ko kayo, natutunan kong tanggapin, pahalagahan at mahalin ang bawat isa sa inyo—kahit pa marami tayong mga pagkakaiba. Itinuring ko kayo bilang pangalawa kong pamilya.

Alam ko, hindi palagi ay nagkakasundo tayong lahat. Minsan, nagkakaroon tayo ng mga di pagkakaintindihan at tampuhan. Mayroong mga nagkakagalit, mayroong mga nagkakaaway.

Ako, inaamin ko, minsa’y isa rin ako sa mga nang-aaway. Hindi ako ganun kabuting tao. Mataray ako, masungit, bayolente…

Kaya hindi na rin ako magugulat kung mayroon sa inyong may sama ng loob sa akin, at humihingi ako ng tawad sa mga taong iyon. Doon sa mga taong palagi kong nasisigawan, nasusungitan, nababara, nasasaktan, at kung ano pa man…

Bukod din sa paghingi ko ng tawad, nais ko rin sanang magpasalamat sa inyong lahat. Sa pagiging parte ng buhay ko. Sa pag-intindi nyo sa akin—alam kong hindi ako ganun kadaling itindihin, kaya hanga ako sa pasensyang inilaan nyo sa akin. At higit sa lahat, maraming salamat sa pagiging mga kaibigan ko.

Basta, maraming salamat.
I love you Thomanians, hindi ko kayo makakalimutan.

Remember me?

2010-02-23T12:29:00.001+08:00

Tandang-tanda ko pa nung una ko syang makita, halos apat na taon na rin ang nakakaraan.

First year pa lang kami noon, sa iisang paaralan lang kami nag-aaral pero hindi kami magkaklase. Hindi kami pormal na magkakilala, ‘ni hindi nya nga yata alam na nag-eexist ako sa mundong ito. Nakikita ko lang sya tuwing recess o kaya nama’y kapag lunch break. Kung minsan, sinisilip ko sya sa classroom nila habang nagkaklase—tanaw na tanaw kasi sya mula sa pinto nila.

Kung bakit hindi ako nagpapakilala sa kanya eh sa kadahilanang nahihiya ako, baka hindi nya ako pansinin. Mukhang iilan lang kasi ang mga kaibigan nya—palatandaan na hindi sya masyadong palakaibigan. Pero kahit na ganoon, mukha naman syang masiyahin. Madalas ko rin naman kasi syang makitang nakangiti at tumatawa kahit na paminsan syang tahimik at seryoso.

‘Di nagtagal, nalaman ng isa sa mga kaklase nya ang tungkol sa paghanga ko sa kanya. At sya ang naging daan upang maging pormal kaming magkakilala.

Gaya nga ng inaasahan ko, mabait sya at masiyahin—at paminsang masungit rin. Naging magkaibigan kami, madalas ko syang i-text at sulatan tapos ipapalagay ko sa locker nya.

Madami na ang nakaalam tungkol sa paghanga ko sa kanya, kaya tuloy eh madalas nila akong asarin sa kanya—hindi ko nga alam kung ikakatuwa ko ba yun o ikakahiya, para kasing wala syang ka-reareaksyon. Hindi ko tuloy alam kung naiinis na sya o ano.

Isang araw, narinig ko sa mga kaklase ko na mayroon syang ibang gusto. Taga-doon lang rin sa paaralang pinag-aaralan namin pero hindi din namin kaklase. Noong una, akala ko, sabi-sabi lang yun. Pero nung minsan, nakita ko sila ng mga kaibigan nya, lihim nilang sinusundan yung maswerteng taong ‘yun. Doon ko napatunayan na totoo nga na may iba syang gusto at wala na akong pag-asa sa kanya.

Simula noon, hindi ko na sya nakaka-text. Hindi naman din sya sumasagot sa mga sulat ko. Lumipat na rin sya ng ibang paaralan nung second year, kaya tuluyan na akong nawalan ng balita sa kanya. Kamusta na kaya sya ngayon?

“Uy Darren, nagkikita pa ba kayo ni Sarah?”

“Ha? Oo, Minsan.”

“Diba friend mo yun? Friends pa din ba kayo?”

“Syempre naman.”

“Diba Viva din yun?”

“Oo. Bakit?”

“Wala lang, madalaw nga minsan.”